بارها دانشجویان از من سؤال كردند كه چرا ما در ایران برندی موفق در سطح جهانی نداریم؟!

 جواب روشن است برای این كه ما تفكری در سطح تفكر جهانی نداریم. اساساً ما تعریف درستی از موفقیت نداریم. تنها معیار موفقیت ما معیارهای مالی هستند. درآمد، فروش، سود و ... اما معیار موفقیت در شركت های بین المللی صرفاً به نسبت های مالی بر نمی گردد. بلكه آنها به تصویری كه ذینفعانشان از آنها می سازند هم حساس هستند و مدام بهبود تصویر سازمانی خود را در دستور كار دارند. آنها می دانند كه مشهور بودن كافی نیست بلكه باید محبوب هم بود. و می دانند محبوبیت پلكان موفقیت را هموارتر می سازد. آنها فهمیده اند كه صرفاً داشتن مشتری نشانه عملكرد خوب نیست بلكه داشتن مشتری راضی است كه نشانه درست عمل كردن است.

حتماً شما هم تصاویر محیط كاری گوگل را دیده اید و برایتان سؤال شده كه چرا یك شركت باید تا این حد به كاركنان توجه كند! پاسخ روشن است برای این كه می خواهد دل مشتریان بیرونی را هم به دست بیاورد. شركتی كه هنوز مشتریان درونی خود (كاركنانش) را نتوانسته راضی كند چگونه می تواند به راضی نگه داشتن مشتریان بیرونی خود امید داشته باشد. بر این اساس یكی دیگر از معیارهای شكل گیری تصویر سازمانی، نحوه رفتار شركتها با كاركنانشان است. مشتریان مهم به شركت هایی كه به كاركنان خود بها نمی دهند، اعتماد نخواهند كرد. از جمله شركت های محبوب دنیا، گوگل است و یكی از دلایل این محبوبیت ارزشی است كه این شركت برای كاركنان خود قایل می شود.

توجه به محیط زیست و پذیرفتن مسئولیت اجتماعی از دیگر معیارهای محبوبیت است. البته مردم تفاوت رفتار خالصانه را با رفتار فریبكارانه به خوبی تشخیص می دهند. پس صرفاً شعار دادن و نقش بازی كردن و به طور موردی و مقطعی پروژه اجتماعی تعریف كردن كمكی به شركت ها نخواهد كرد.

برداشت مشتریان از كیفیت كالاها و خدمات شركتها و نیز پویایی و به روز آوری فرآورده های سازمانی از دیگر اجزای اشتهار و محبوبیت است كه البته اهمیت آن برای همگان روشن است.

و خلاصه همه این داستان برای این بود كه بگویم اگر می خواهیم برندی مطرح در عرصه جهانی یا حداقل منطقه شویم و اگر دوست داریم مردمانمان به سازمان ها و شركت های كشورشان افتخار كنند راهی نداریم جز این كه ماهم تعریفمان را از موفقیت اصلاح كنیم و منافع بلند مدت را به منافع كوتاه مدت نفروشیم.

 

 نوشته امیر بختایی

منبع: شبکه پذیرش آگهی